به نام او که عشق را در تقدیر من قرار داد.به خدا التماس کردم تا چرخ روزگار را بر وفق مراد تو بچرخاند ، تا الهه عشق از حمایت ما روی برنگرداند. من دریاو ستاره، آسمان و زمین را به حرمت شکوه عشق تو تقدیس می کنم . مرا می خواستی تا پیش مردم تو را الهام بخش خویش خوانم ، من تو را به خلوت خدایی خیال خود بهترین بهترین من خطاب می کنم. دلم می خواست باورم کنی ، اما نشد . گفتم دوستت دارم باور نکردی. در این شبهای پر از سکوت ، در این روزهای گرم و طاقت فرسا تنهایم نگذار. کاش می دانستی که با من چه کردی ، کاش می دانستی که صدای گرم تو چگونه مرا آرام می کند. کاش می دانستی که نگاه مهربانت چگونه دلم را به آتش می کشد. کاش می دانستی که طنین دلنواز صدایت چگونه مرا مسحور خویش می کند، کاش می دانستی.......... دلم می خواهد در این شب با این سکوت سخت با مهتاب چشمانت حرف یزنم. دلم می خواهد آسمان با تمام ستارگانش با من همراه شوند تا عشق تو را در تمام زمین با نفس بادها جار بزنم. کاش می دانستی که چقدر.................... کاش

سلام…نمي خواستم وقتي از سفر بر ميگردم سوغاتي واستون تاسف بيارم…ولي واقعا جاي افسوس خوردن داره…افسوس مي خورم به حال اونايي كه فكر كردن من پست آخري رو گذاشتمو رفتم…ولي خداييش فكر نكرده اون حرفا رو زدن…چون من نوشته بودم كه وقتي بر ميگيردم ميام پيش دوستاي خوبم.من فعلا خداحافظي داده بودم.شايد چون آرزوشون بوده و شايد چون منو اونجوري شناخته بودن اين فكر به ذهنشون خطور كرده.در هر صورت آدميزاد جايزالخطاست.

حالا من برگشتم با يه روحيه كاملا شاد…حالا خوبه…غم باهام قهره…4 روزه كه زندگي رو شروع كردم و هيچ خاطره ي خاصي رو از جمعه به قبل به ياد ندارم…جز چند تا حادثه رو كه يا خيلي عزيز بوده يا خاصيت ويژه اي رو داشته.

سفر خيلي قشنگي بود.من بودم با يه كوله بار حرف نگفته,درد و غم و اشك نريخته.حركت كرديم بي مقصد بي هدف..ولي نه!مي خواستم بگم و بخندم و بي خيال بشم…يعني همه دوستام همينو مي خواستن.حركت كردمو رفتمو رفتم.تا رسيدم به محل اسكان.يه نفر اونجا بود كه همدرد من بود.هر چيزي كه مي گفتم يا حرفمو تاييد مي كرد يا منو قانع مي كرد كه اشتباه كردم.من حرفاي نگفته مو بهش گفتم.غمامو بهش دادم جاش شادي ازش گرفتم و قول دادم كه واسش شادي آور باشم.دردامو درمون كرد و واسه اشكاي نريختم شونه ش رو بهم داد.اشك ريختم و عقده و پشيموني هامو خالي كردم.واسه انسان بودن يه ذره غم نگه داشتم ولي ديگه سبك شدم.اونجا يه نفر ديگه هم بود كه وقتي دردمو شناخت از زندگيش واسم مايه گذاشت و بهم كمك كرد.اون بهم اطمينان داد كه هميشه همراهمه.و هميشه يه دوست مي مونه و خدا كنه يه روز بفهمه من چقدر ممنونشم و دوسش دارم.قصد برگشت كردم.برعكس هر دوستي كه از رفتن دوستش ناراحت ميشه اون كلي خوشحال شد.كلي ذوق زد.كلي منو تشويق به برگشت كرد.اون كوله خالي منو برداشت و پر كرد از چيزاي خوبي كه بهم داده بود.

به همراه يه عالمه شادي…اميد…آرزو.اون به من ياد داد كه هر چقدر كه زمونه سخت ميگيره من وايسم و از من خواست كه كلمه زشت نمي تونم رو ديگه به زبون نيارم.باهاش خداحافظي نكردم.چون مي دونستم بدون اون برگشت واسم سخته.پا به پام اومد.تو راه برگشت يه دوست خوبه ديگه هم پيدا كردم.برگشتم و برگشتم.وقتي رسيدم حرفاي تلخ زيادي رو شنيدم و بازم تو گوشه تنهاييي خودم اشكي واسشون ريختم.ولي دردا با اشكا نيست ميشد.چشمامو كه باز مي كردم ميگفتم.مهم نيست.نشنيده مي گيرم. و بازم قدم برداشتم.من شايد با عوض شدنم و شاد بودنم بتونم از همه دوستايي كه همراهم بودن و از شما كه دعام كردينو تنهام نذاشتين تشكر كنم ولي مي دونم كه تو دنياي من هيچ كس مثل دوستام نبود.

و منم مثل هميشه مي گم از همه تشكر كردم و حالا مي خوام كه تا آخرين لحظه با تو باشم.مي تونستم لحظه اي با تو حرف بزنم بعدم برم پيش بقيه ي دوستام…ولي حالا اومدم كه با تو باشم.تو كه ديگه ...”شايد اين قسمتاي حرفامو مث كامنت گذاشتم تو وبلاگت .ولي خودت مي دوني كه چه اساسي ترين قسمت عقايدت تغيير كرده و”…

هموني كه دوست داره… .

افتادم و سرگشته شد امواج دریا شد دلم

هزار سال به سوی تو آمدم,

                               افسوس!

هنوز دوری!دور از من ای امید محال

هنوز دوری,آه,از همیشه دورتری!

همیشه,اما,در من کسی نوید می دهد

که می رسم به تو!

                     شاید هزار سال دیگر

صدای قلب ترا,

                  پشت آن حصار بلند

همیشه می شنوم

همیشه سوی تو می آیم

همیشه در راهم

همیشه می خواهم

همیشه با توام,ای جان!

                         همیشه با من باش!

همیشه!

        اما

          هرگز مباش چشم به راه!

همیشه پای بسی آرزو رسیده به سنگ

همیشه خون کسی ریخته به درگاه! 

تو چشم تو یه حادثه ست که از ستاره سرتره

نجابتی تو چشماته که آبرومو می خره

خاطره هام مال خودم تموم شعرام مال تو

اگه بری تو قصه ها بازم میام سراغ تو

واسه چشمات پر شعرم تو دلیل قصه هامی

هر نفس هم نفس تو مث غم توی صدامی

نازکم از تو نوشتم گل من ترانه ای تو

مث تنهایی عاشق پر عاشقانه ای تو

منو ببر به شهر عشق گلایه هاتو خط بزن

تو آرزوی آخری تو آرزوی آخری

اگه پر از مصیبتی غماتو هدیه کن به من

تو آبرومو می خری تو آبرومو می خری

یه نیمه جون زخمیم بیا بیا نفس بده نفس توئی هوا توئی

داغ چشماتو وا کن و ستاره هامو پس بده که مالک صدام توئی